Czy nowa grupa leków - antagonista receptora angiotensyny inhibitor neprylizyny (ARNI) - zmieni paradygmat leczenia przewlekłej niewydolności serca?

Is new drug class – angiotensyn receptor neprilisin inhibitor (ARNI) – going to change the paradigm of chronic heart failure therapy?

Ewa Straburzyńska-Migaj

Streszczenie

Złotym standardem farmakoterapii w niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową (HFrEF) są od wielu lat inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEI) lub blokery receptora angiotensyny (ARB) – jeśli ACEI nie są tolerowane, betaadrenolityki i antagoniści receptora mineralokortykoidowego (MRA). Protekcyjne działanie peptydów natriuretycznych na układ sercowo-naczyniowy zostało odkryte na początku lat 80. ubiegłego stulecia, ale do niedawna nie udało się wykorzystać ich roli w terapii przewlekłej niewydolności serca. Przełomem okazały się wyniki badania nowej cząsteczki – sakubitryl/walsartan, która jednocześnie hamuje aktywność neprylizyny – endopeptydazy rozkładającej peptydy natriuretyczne i blokuje układ RAA. Nowej klasie leków nadano nazwę ARNI (Angiotensyn Receptor Neprilisin Inhibitor). W badaniu PARADIGM-HF wykazano bezsprzecznie wyższą skuteczność leczenia CHF za pomocą sakubitrylu/walsartanu w porównaniu z enalaprylem. Najnowsze wytyczne zarówno europejskich, jak i amerykańskich towarzystw kardiologicznych podkreślają, że sakubitril/walsartan (klasa I, poziom B) jest zalecany w miejsce inhibitorów konwertazy angiotensyny/blokerów receptora angiotensyny w celu dalszego zmniejszenia ryzyka hospitalizacji i zgonu u chorych ambulatoryjnych z HFrEF, którzy pozostają objawowi mimo optymalnej terapii inhibitorami konwertazy angiotensyny (lub ARB, jeśli nie tolerują ACEI), betaadrenolitykiem i antagonistą receptora aldosteronu.

Słowa kluczowe

betaadrenolityki, inhibitory konwertazy angiotensyny, neprylizyna, niewydolność serca, peptydy natriuretyczne

Abstract

Inhibitors of angiotensin-converting enzyme inhibotors (ACEI), or angiotensin receptor blockers (ARB) if ACEI not tolerated, beta-blockers and mineralocorticoid receptor antagonists (MRA) remained the gold standard of pharmacotherapy of heart failure with reduced ejection fraction (HFrEF) for many years. Protective role of natriuretic peptides in cardiovascular system was found in eighties of last century, but until now they had no therapeutic role in CHF. Studies of new molecule – sacubitril/valsartan were a great breaktrough. This molecule is capable to inhibit the activity of neprilysin (natriuretic peptide degrading enzyme) and RAA system in the same time. The new drug class was called ARNI (Angiotensyn Receptor Neprilysin Inhibitor). In the PARADIGM-HF trial, the superiority of sacubitril/valsartan over enalapryl in the treatment of CHF was found. The updated guidelines of American and European societies of cardiology underline that sacubitril/valsartan (I class, level B) is reccomended to replace of ACEI (ARB) to further decrease the risk of hospitalization and death in outpatients with HFrEF, who remain symptomatic despite the optimal therapy with ACEI, beta-blockers and MRA.

Keywords

betaadrenolitics, angiotensin converting enzyme inhibitors, neprilisin, heart failure, natriuretic peptides

Bezelektrodowa stymulacja serca

Leadless pacing

Przemysław Mitkowski

Streszczenie

Stała stymulacja serca jest uznaną metodą terapeutyczną w wybranych grupach chorych. Mimo stałego rozwoju nie jest wolna od powikłań. Większość z nich jest związana z obecnością elektrod wewnątrzsercowych oraz z kieszonką urządzenia. W latach 70. ubiegłego wieku stworzono koncepcję bezelektrodowej stymulacji serca. Postęp technologiczny umożliwił wprowadzenie jej do praktyki klinicznej dopiero po 42 latach. Opublikowane wyniki pierwszych prób klinicznych wskazują, że bezelektrodowa stymulacja serca jest bezpieczną i skuteczną metodą leczenia, pozwalającą na uniknięcie wielu powikłań standardowych systemów do stymulacji serca. Pewnym ograniczeniem metody jest jej dostępność jedynie w trybie VVI/VVIR.

Słowa kluczowe

stymulacja serca, powikłania, stymulacja bezelektrodowa

Abstract

Permanent cardiac pacing is acknowledged therapeutic method in selected groups of patients. Despite continuous development, pacing can cause severe complications. Majority of them are related to the presence of endocardial leads or involve a generator pocket. In the 70 th of the last century a concept of leadless pacing was established. Technological progress allowed this concept to be introduced to clinical practise after 42 years. Recently published results of the first clinical trials confirmed that the leadless pacing is safe and effective mode of treatment which decrease rate of complications observed in standard pacing systems. Certain limitation of this method is the only available pacing mode VVI or VVIR.

Keywords

sudden cardiac death, channelopathies, cardiomyopathies, screening, primary prevention